गाभारा

अगदी परवाचीच गोष्ट असेल बयो, उन्हं उतरणीच्या वेळी आपल्या डोंगरावरच्या मंदिरात गेले होते... म्हटलं तर अगदी सहजच अन नाही  तर जरा एकटेपणा अंगावर आला म्हणून देवाचा आधार शोधायला... तर उतरणीची ती सोनेरी उन्हं अन आपलं काळ्या पाषणातलं शांत थंडगार मंदिर.. सोबतीला गाभाऱ्यातला देव अन माझ्यासारखीच काही तुरळक एकेकटी बेटं... आधार शोधणारी... उन्हं परतून अंधार वस्तीला यायला लागला अन पुजारी बाबा नी दिवे उजळले... आस्तिक नस्तिक्तेच्या पल्याडची अनुभूती असते ना गं ही दिवेलागणीची..   शांततेत तेवणाऱ्या समयीकडे बघितलं की च अर्धे ताण आपोआप निवळून जात असतील ना... यथावकाश आरती सुरु झाली, त्याची लय सोबतीला घंटानाद... ना धड अंधार ना उजेड अन त्यात त्या आरतीच्या पिवळसर तेजात उजळलेला गाभारा... नेमका कसला परिणाम नाही ठाऊक पण ह्या अशा अद्वैताचा वेळा मुळापासून मोडून टाकतात स्वतः भोवतीचे कणखरतेचे पाश अन मोकळे होत जातात एकेक भाव... पाझरू लागतात डोळे कुठल्याश्या आश्वासक भावनेने... नाद भिनत जातो रुजत जातो खोलवर... अंधार अजूनच गडद होत जातो... एकसंध होत जातो अन् नेमका तेव्हाच गाभाऱ्याच्या तोंडाशी कर्पुर आरतीचा लोळ घेऊन पुजारी प्रकाश वाटत असतो... मनावरची काळखोची साय झटकायला जो तो त्या प्रकाशाला ओंजळीत घेत असतो... अंधाराचं साम्राज्य वाढत जाणार असतच पण पुजरीबाबाने चारही दिशांना दिलेलं ते आरतीचं तेज किमान काही क्षण तरी उभारी देऊन जातं... अदृश्याच ओझं दृश्य गाभाऱ्यात टाकून पुन्हा नव्या पहाटेच्या प्रतीक्षेत परतले मी पुन्हा तुझ्या घरी... तुझ्या प्रतीक्षेत... सृजनाच्या प्रतीक्षेत.... पहाट घेऊन येशील ना?