आरसा

जानेवारी महिना संपत आला कि हटकून आठवतात ते नवीन वर्षीच्या पहिल्या दिवशी मोठ्या उत्साहात केलेले संकल्प, आणि सोबतच लक्षात येतो त्यांचा उडालेला बोजवारा हा नं? वाचायचं राहून गेलेले एखादं पुस्तक, बरेचशे सिनेमे ते पार वाढता वाढता बरीचशी मजल गाठलेलं वजन.. काय काय गमतीशीर संकल्प असतात नं. आणि ते पूर्ण नं होण्याची ग्वाही अगदी २ तारखेलाच मिळालेली सुद्धा असते तरी आपण दरवर्षी संकल्प करतोच.. ह्या सगळ्यात यंदा माझा मलाच भेटण्याचा संकल्प होता.. म्हणजे आहे...
           कशी गंमत असते बघा.. आपण सगळेच म्हणजे माझ्या पिढीचे सगळे सतत धावत असतो. जॉब , पैसा, घर, स्टेटस वगैरे... पण ह्या सगळ्यात आपण आपल्याला भेटतो का? म्हणजे माझ्यासारखे कितीतरी साधं फिरायला जातानाही कानात हेडफोन कोंबतात. गाडी चालवतानाही गाणी असतातच सोबतीला. मग स्वतःला भेटायचं तरी कधी. यांत्रिकतेने पुढे जातोय सगळे, एकेक पायरी चढत , पळत, ठेचाळत. पण क्षणभरही न थांबता. युहीं कभी किसी अपने ने कहाँ था, डर लगता है इस मुलाकातसे .. अपने आपसे... आँख चुराकर बस जी रहे है... खुदी की तलाश अब हमसे न हो पायी.. धायमोकलून रडायचंय , खळखळून हसायचंय, जीवापाड प्रेम करायचंय, मिट्ट काळोखात घाबरायचं... पण.. पण आजकाल भीती वाटते ते क्षणभरही एकटंअसण्याची.. निवांत असण्याची.. पिकनिकलासुद्धा शेड्युल मध्ये बांधणारी पिढी आमची मग कशी भेट होणार स्वतःशी.. म्हणून हा संकल्प.. माहितेय दरवर्षी मोडतो तो पण तरी दरवर्षी नव्याने जगतोही.. कोई गल नहीं.. एकच तर महिना संपतोय अजून अख्ख वर्ष आहे.. कुठे तरी कुठल्या तरी वळणावर होईलच हि भेट नक्की.. स्वतःशी...