Comfort zone

         माणसांनी भरगच्च  भरल्या घरातली ती एक खिडकी... गावाकडच्या वाड्यातला अंगणातला पार... शाळा कॉलेज मधला आपला बेंच... ऑफिस मधली तशी कोणालाही न आवडणारी पण आपल्याला मात्र तीच हवी असणारी कोपऱ्यातली एकाकी जागा... प्रत्येकाच्या आपल्या अशा खास जागा असतात नं.. जिथे आपण फक्त आपले असतो.. स्वतः पुरता.. स्वार्थी म्हणूयात हवं तर , पण तिथे आपल्याला कधीच sharing  नको असतं... घरातल्या त्या खिडकीत कधी चुकून आई जरी जरा जास्त वेळ रेंगाळली तरी होणारी मनाची होणारी चलबिचल पार शाळा कॉलेज सुटल्यावरही तिथल्या आपल्या जागेवर रेंगाळत असते आणि म्हणूनच कदाचित १०-१२ वर्षांनी होणाऱ्या गेटटुगेदर मध्ये प्रत्येक जण आधी आपला बेंच पकडतो हो नं??
            आपल्या मनाचंही असंच असतं नं.... आपला कोष आपणच आपल्या भोवती विणलेला.. काय नसतं ह्या कोशात, आपली मतं, आपले निर्णय, आपली स्वप्न, आपल्या ठेचा, आपले हट्ट ...आपल्या आठवणी आणि त्याला धक्काही लागलेला सहन नं होणारे नाजूक आपण... वयाच्या कुठल्यातरी टप्प्यावर हे हवंहवंसं आपलंपण आपल्याला इतकं आवडायला लागतं कि त्याबाहेरच्या जगाचा सहज विसर पडावा... त्यातून बाहेर पडणं अगदीच कंटाळवाणं... आळसावतो तिथेच.. पण वेळ आळसावत नाही ती पुढे जात राहते आणि आपण मात्र आपल्याला कवटाळत राहतो.... मरेपर्यंत...
        नवीन घरात शिफ्ट होताना आपण आपली खिडकी नाही नं घेऊन जात तिथे... नव्या जागी नवा कोपरा आपला होतो.. तिथल्या बाल्कनीतला झोपाळा आता आपली हितगुज  ऐकणार असतो... पण जुन्या अंगणातला पार.. तोही असतोच कि सोबत... आपला कम्फर्ट झोन आपणच वाढवायचा असतो नं...पळवाटा नं शोधता लढायचं असतंच नं ... तिथल्या तिथे आळसावत रेंगाळण्यापेक्षा आभाळ कवेत घेऊन उंच उडायचं असतं.. नाही का?