वेळीअवेळी माझं तुझ्या दाराशी येणं तुला तसं नवीन नाही बयो अन माझ्यासाठी मात्र काहीच जुनं उरत नाही... दरवेळी नवीन ठेच अन नव्याने धडपडलेली मी.. तुझ्या कायम उघड्या दारासमोर उगाच खोळंबलेली..

 मला न कायम कुतूहल वाटत आलंय.. तुझं.. तुझ्या घराचं... ह्या घराच्या ह्या अशा सताड उघड्या आपलेपणाचं... आणि खर सांगायचं तर थोडी असूया सुध्दा वाटतं तू नसताना तुझ्या घरात पावलोपावली तुझा दरवळ जाणवण्याची... घर नवीन नसलं तरी दरवेळी कुठल्या तरी नव्या वळणावरून परतलेली किंवा नव्या वळणाशी अडखळलेली  मी नवीच असते... नव्याने घुटमळते दाराशी... तुझी वाट बघत... 

आत्ताही बघ न बाहेर हा असा अविरत कोसळता पाऊस... मिट्ट काळोखातही त्याची ओल खोलवर झिरपतेय.. दिसत नसला तरी पाऊस असतोच ग कायम सोबतीला.. पडवीच्या खिडकीत बसून ह्या पावसाचे किती अगणित सोहळे बघितले असतील नं आपण.... फक्त पाऊसच का सहा ऋतुंच्या असंख्य तऱ्हा निरखल्या.. अनुभवल्या त्या इथूनच ना ग..... ग्रीष्मातली  सोनेरी उन्हं, शिशिरतली धुक्याची मऊ चादर अन भर आषाढातला हा हिरवागार पाऊस...अंगण अन घराची वेस सांभाळत किती गुजगोष्टी ऐकल्या असतील न ह्या खिडकीने.. किती अवघड वेळा लीलया पेलल्या असतील.. खरंतर तुझ्या घरात अवघडलेपण नावालाही नसावं... पण तरी हा बाहेरचा अक्राळ विक्राळ पाऊस बघताना घाबरायला होतंच अन त्यातच आपलं खुजेपण जास्तच अधोरेखित होतं हो नं?

दर खेपेला एक नवीन गुपित अन एक नवीन मुखवटा लेऊन तुझ्या पुढ्यात उभं राहिलं की तुझ्या डोळ्यातली आश्वस्त ओळख  सहज वाचता येतं अन इथून परतताना हीच ओळख नव्या रस्त्याचं भान देते बयो...

स्वतः लाच लख्ख आरशात बघतोय असा भास म्हणजे तू  बयो...  अन तू नसताना तुझं घर म्हणजे हा आरसा असतो बघ.. पावसाचं प्रतिबिंब उतरतात  ह्या घरात... तुझं घर पाऊस होतंय बायो... नितळ सरींचा अविरत  बरसणाऱ्या पावसाचं घर म्हणजे तू... अशा असंख्य पाऊसवेणा विणता विणता अंधार सरतोय बयो... पाऊस असेलच पण सोबतीला  सृजनाची ओली पायवाट दिसेल आता... काळोखाच्या ह्या उंबरठयावरून आता पुढचा प्रवास सरेल बयो अन चुकलच वळण तर परतायला तू आहेसच.. असावीस.. कायम...