भीती

जवळच्या व्यक्तींना गमावण्याची एक अनामिक भीती आपल्या सगळ्यांच्याच मनात  असते नं  बायो.. कि अवेळी कोणाला गमावलं, कि हि भीती जास्त पाठलाग करायला लागते.. हम्म.. तसं अवेळी म्हणणं पण कितपत बरोबर कोणास ठाऊक.. जिवलगांना कायमचं  गमावण्याची खरंतर कोणती योग्य वेळ असते ? नाहीच नं? इतर असंख्य भल्या बुऱ्या  क्षणांची  मनातल्या मनात कित्येकदा उजळणी करतोच आपण पण, कितीही  विधिलिखित असलं तरी एका   जिवंत व्यक्तीच्या नसण्याचा मात्र धक्काच बसतो अन ह्या नसण्याची  सवय ?? ती काही होता होत नाही.. 

अजून अशा किती क्षणांची  बेरीज शिल्लक आहे हे ठाऊक नसताना कातरवेळी उगाच आठवतात  गमावण्याच्या भीती चे एकूण एक वांझोटे  क्षण.. हळवेपण पुन्हा एकदा ओसरीवर ठाण मांडून असतोच  आणि उंबऱ्याच्या आत जीवाची तगमग संपता संपत नाही...  मनाला ठाऊक असतात गं ह्या अनाठायी भीतीला शांत करण्याचे मोजके मार्ग पण कधीतरी नाहीच जमत... नाहीच जमत हि उगाचची घालमेल  शांत करणं ... वेळीअवेळी उगाचच मग दाटून येतो एक हुंदका कितीही अडवलं तरी .. पाणवल्या  डोळ्यांनी  दिसत राहतं  सारं धूसर धूसर.. त्या पाणवठयाची  ओल  मग झिरपत जाते  खोल खोल.. अन रुजत जातो नव्या भीतीचा एकेक नवा दुवा अलगद हळुवार   ... खरंतर नसतंच समजून घायचयं काहीही अशावेळी .. अगदी सगळं पटत असलं तरीही ... हवा असतो हट्ट जरावेळ ह्या घाबरट जीवाला  कुरवाळण्याचा ...  झरू द्यायचे असतात कढ दाटून आल्या भीतीचे ...  अन वाट पाहायची असते भीती  पल्याडच्या क्षणांची ... कितीही  अनाठायी असली तरी हि गमावण्याची, हरवण्याची भीती  जगायला शिकवतेय बयो... फक्त कोणासाठी तरी ह्या गमावण्याच्या भीतीचा चेहरा आपला असावा हीच अपॆक्षा .. फार नाही ना गं मागणं  ??